Selecteer een pagina

Mijn moeder is een van mijn beste vriendinnen. We vertellen elkaar (zo goed als) alles, van relatieperikelen tot aan schimmelinfecties, je kunt het zo gek niet bedenken of het heeft de revue gepasseerd. In mijn volwassen leven hebben we nog nooit problemen van elkaar ondervonden, maar goed, we hebben dan ook nog nooit vijf dagen lang bij elkaar op de lip gezeten. Of in één bed geslapen in een vreemd ruikende Airbnb aan de andere kant van Europa. Dus bij deze: hoe overleef ik een lang weekend Lissabon? Met je moeder.

Wanneer je voor de eerste keer ergens naartoe gaat, is alles nog nieuw. Je spreekt de taal niet tot nauwelijks, kent de gebruiken niet en je hebt geen flauw idee hoe de metro werkt. Het recept voor een gefaalde vakantie. Gelukkig bestaat er tegenwoordig zoiets als gratis internetten in het buitenland. Waardoor dat appartement toch nog relatief snel gelokaliseerd werd. Ondanks dat een zeker persoon weinig vertrouwen in mijn citytrip skills had, en dacht dat we met de metro spontaan in Marokko uit zouden komen.

Nadat we onszelf eindelijk van onze winterjassen hadden ontdaan, want 20 graden, was het tijd om Lissabon te ontdekken. Met moeders in het kielzog denderde ik de oneffen Portugese straatjes af. Klagend. Want het was warm en de wegen liepen óf te stijl omhoog, óf te stijl omlaag. Iets wat onze knietjes niet bepaald gewend zijn. Wat zouden we nu geven voor wat zon. In plaats van die sneeuw (?!) die op dit moment in Eindhoven naar beneden komt.

Lissabon moeder vakantie straatjes

Tijdens onze half uur durende wandeling vergaapten we ons aan de leuke deurtjes, de badkamertegels tegen de buitenmuren en de vele, véle graffiti. Eenmaal “beneden” aangekomen bij de zee kon ik niet wachten om eventjes met blote voeten in dat water te staan. Stond ik daar. Sneakers en sokken in m’n hand, zon in mijn gezicht, een paar Portugezen die me vreemd aankeken. Niets kon me op dat moment gelukkiger maken. Behalve dan misschien een pastel de nata. Totdat ik achter me iets opving. Een groepje luidruchtige Amerikanen, met hun even aanwezige tourguide.

“Dit water is vies, raak het dus liever niet aan, want je wordt geheid ziek. Oh en btw, er zitten ook nog dolfijnen die het leuk vinden om aan nietsvermoedende tenen te knabbelen.” 

Ik wist niet hoe snel ik uit dat water moest komen. Met mijn moeder lachend op de achtergrond probeerde ik met nog natte voeten zo snel mogelijk mijn schoenen weer aan te trekken.

Tijd voor een glas wijn.